AJAB GAJAB : ਭਾਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰਾਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮਾਰਕਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਇਸਦੀ ਮਿੱਟੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਦੀ, ਕਦੇ ਦਰਦਨਾਕ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦੀ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਸ ਅਤੇ ਰਹੱਸ ਦੀ ਵੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀਆਂ ਛੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭੂਤਿਆਂ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਡਰਾਵਣੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।
1. ਅਗਰਸੇਨ ਕੀ ਬਾਵਲੀ, ਦਿੱਲੀ
ਦਿੱਲੀ ਦੇ ਵਿਚੋ-ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣਾ ਪੌੜੀਆਂ ਵਾਲਾ ਖੂਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। 60 ਮੀਟਰ ਲੰਬਾ ਅਤੇ 15 ਮੀਟਰ ਚੌੜਾ, ਇਸਦੀ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ, ਹਨੇਰੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਅਕਸਰ ਭੂਤਿਆ ਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਨ ‘ਤੇ, ਹਵਾ ਅਚਾਨਕ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
2. ਦਿੱਲੀ ਕੈਂਟ, ਦਿੱਲੀ
ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਭੀੜ-ਭੜੱਕੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ, ਇੱਥੇ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਕਹਾਣੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਚਿੱਟੀ ਸਾੜੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਇੱਥੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਾਹਨ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਡੀ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਲੰਘ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੱਡੀ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਵੇਗੀ।
3. ਭੰਗਰਗੜ੍ਹ ਕਿਲ੍ਹਾ, ਰਾਜਸਥਾਨ
ਰਾਜਸਥਾਨ ਦਾ ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਇੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੰਤ ਜਾਂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੇ ਸਰਾਪ ਨੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਸਾਹਸੀ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਇਸ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਜੋ ਵੀ ਇੱਥੇ ਰਾਤ ਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ।
4. ਕੁਲਧਰਾ, ਰਾਜਸਥਾਨ
ਜੈਨਿਸਾਲਮੇਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸਥਿਤ ਕੁਲਧਰਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ 1800 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਸਰਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉੱਥੇ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਵਸ ਸਕੇ। ਅੱਜ ਵੀ, ਇਸਦੀਆਂ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਊਰਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
5. ਡਾਓ ਹਿੱਲ, ਕੁਰਸੀਓਂਗ, ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ
ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਸਕੂਲ ਅਤੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਰਹੱਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਾਲੀ ਸਕੂਲ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਡਰ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
6. ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਵਾੜਾ, ਪੁਣੇ
1732 ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਹ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮਰਾਠਾ ਪੇਸ਼ਵਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੀ। ਪਰ ਇਸਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ। 1773 ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨ ਪੇਸ਼ਵਾ ਨਾਰਾਇਣਰਾਓ ਦਾ ਕਤਲ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਚਾਚੇ ਅਤੇ ਮਾਸੀ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਵੀ, ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ, “ਕਾਕਾ ਮਲਾ ਵਾਚਵਾ!” ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
